تاريك ترين نقطه ي دنيا

اهل كاشانم

پيشه ‏ام نقاشي است

گاه گاهي قفسي مي‏سازم با رنگ، می فروشم به شما

تا به آواز شقايق كه در آن زنداني است

دل تنهايي ‏تان تازه شود

چه خيالي، چه خيالي، ... مي‏دانم

پرده ام بي‏جان است.

خوب ميدانم حوض نقاشي من بي ماهي است.

 « بهترين چيز رسيدن به نگاهي است كه از حادثه عشق، تر است»

                                                                                   «س.سپهري»

به سراغ سهراب مي رويم، نرم و آهسته كه چيني تنهائي‌اش ترك بر ندارد!
سهراب سپهري، 15 مهرماه سال 1307 در شهر كاشان به دنيا آمد. او سومين فرزند خانوادهء اسدالله سپهري و فروغ سپهري است. منوچهر، همايوندخت، سهراب، پريدخت، و پروانه. پدرش اسدالله سپهري كارمند اداره پست و تلگراف بود و به هنر و ادب علاقه‌اي وافر داشت.
نقاشي مي‌كرد، تار مي‌ساخت، تار هم مي‌زد، خط خوبي هم داشت.سهـراب در سالهـاي نوجوانـي پـدرش را ازدســت داد. دريكـي از شعرهاي دورهء جواني -”خيـال پـدر”، كـه يك سال بعد از مرگ او سروده‌است- از پدرش يادكـرده‌اسـت:

                    در عالــم خـــيال به چشــم آمـــدم پــــدر
                    كزرنج، چون كــمان قد سروش خميده بود
                     دستي كشيدبرسرو رويم به لـطف و مهر
                      يك سال مي‌گــذشت، پسر را نديده بــود
مادر سپهري “فروغ ايران” بعد از فوت شوهرش فرزندانش را بزرگ كرد و سهراب او را بسيار دوست مي داشت.

                      مــادري دارم ، بهتر از برگ درخت....

“فروغ سپهري” در هنگام مرگ فرزندش زنده بود و در سنين بـالاي نـود، دراوايل خردادماه ۱373 درگذشت.
سهراب خود مي‌انگاشت كه دوران كودكي بسيار خوبي داشته است. دورهء كودكي وي در كاشان گذشت. دورهء شش‌سالهء ابتدايـي را در دبستان خيام اين شهـر گذرانيـد. نقاشي مي كرد، شعر هم مي گفت، خط او نيز خوب بود. سپهري درباره دوره دبيرستان، مي‌نويسد:
«دبستان به سر رسيد و من به دبيرستان پا نهادم راه من از خانه به سويي ديگر مي‌ كشيد. از كوچه‌هايي ديگر مي‌گذشت، تا به مدرسه مي‌رسيد. حياط مدرسه ديگر آن نبود. برنامه آن نبود. معلماني ديگر بودند. اما سستي عناصر تعليم همان بود و بي منظوري تربيت همان. آموختن به حافظه سپردن بود و غايت نمره گرفتن. كلاس از زندگي بيرون بود».

همه می پرسند :

چیست در زمزمه ی مبهم آب؟

چیست در همهمه ی دلکش برگ ؟

چیست در بازی آن ابر سپید

روی این آبی آرام بلند

که تو را می برد این گونه به ژرفای خیال؟

 چیست در خلوت خاموش کبوتر ها ؟

چیست در کوشش بی حاصل موج؟

چیست در خنده ی جام؟

که تو چندین ساعت

مات و مبهوت به آن می نگری!؟

 - نه به ابر

 نه به آب

نه به برگ

نه به این آبی آرام بلند

نه به این خلوت خاموش کبوتر ها

نه به این آتش سوزنده که لغزیده به جام

من به این جمله نمی اندیشم.

 من مناجات درختان را هنگام سحر

رقص عطر گل یخ را با باد

نفس پاک شقایق رادر سینه ی کوه

صحبت چلچله ها را با صبح

نبض پاینده ی هستی را در گندم زار

گردش رنگ و طراوت را در گونه ی گل

همه را می شنوم

                          می بینم.

من به این جمله نمی اندیشم!

به تو می اندیشم

ای سراپا همه خوبی

تک وتنها به تو می اندیشم

همه وقت

همه جا

من به هر حال که باشم به تو می اندیشم.

تو بدان این را

                 تنها تو بدان!تو بیا

       توبمان  

                    بامن

                               تنها تو بمان .

 جای مهتاب به تاریکی شب ها

                                           تو بتاب ...

من فدای تو به جای همه گل ها تو بخند.

اینک این من که به پای تو در افتادم باز

ریسمانی کن از آن موی دراز

                    تو بگیر

                                    تو ببند.

تو بخواه

پاسخ چلچله ها را تو بگو !

قصه ی ابر هوا را تو بخوان!

تو بمان با من

                       تنها تو بمان 

در دل ساغر هستی تو بجوش

من همین یک نفس از جرعه ی جانم باقیست

             آخرین جرعه ی این جام تهی را تو بنوش!

عشق                                      بيداد    من

باختن                  يعني                    لحظه                 عشق

جان                          سرزمين             يعني                        يعني

زندگي                                 پاک من عشق                               ليلي و

قمار                                                                                    مجنون

در                              عشق يعني ...           شدن

ساختن                                                                               عشق

دل                                                                                   يعني

كلبه                                                                        وامق و

يعني                                                                   عذرا

عشق                                                           شدن

  من                                                عشق

 فرداي                                يعني

  كودك                        مسجد

  يعني             الاقصي

عشق  من

عشق                                      آميختن                                         افروختن

يعني                                 به هم          عشق                               سوختن

چشمهاي                      يكجا                    يعني                       كردن

پر ز                 و غم                            دردهاي             گريه

خون/ درد                                                   بيشمار

  عشق                                 من

    يعني                           الاسرار

    كلبه                  مخزن 

به کوه گفتم عشق چیست؟لرزید

به ابر گفتم عشق چیست؟بارید

به گل گفتم عشق چیست؟پرپر شد

به باد گفتم عشق چیست؟وزید

به پروانه گفتم عشق چیست؟نالید

به انسان گفتم عشق چیست؟

اشك از ديدگانش جاري شد و گفت:

ديوانگيست

هميشه وقتي انسان مي خواد يك كاري را انجام بده به نظرش خيلي راحت ولي همين كه پاي عمل وسط مياد ميبينه كه نه همچين هم كه فكر مي كرد آسون نيست.

كه ضلع هاي اون تشكيل شده از:

1)-شور عشق

2)-شناخت و صميميت و همگرايي ذهني

3)-تعهد براي تداوم ارتباط

4)-عشق تابستاني يا رمانتيك love:دو عنصر اول يعني شور عشق و صميميتو شناخت وجود دارد ولي هيچ تعهدي وجود ندارد.

5)-عشق رفيقانه:كه در آن دو عنصر آخر يعني شناخت و صميميت و تعهد وجود دارد ولي شور عشقي وجود ندارد.

6)-عشق ابلهانه:در اين رابطه شور عشق وجود دارد و بلافاصله عاشق و معشوق مثل انسانهاي ابله خود را متعهد كرده و ازدواج مي كنند.

7)-عشق كامل:هر سه عنصر در آن وجود دارد و كامل ترين نوع عشق است.

85 تا 90 درصد افرادي كه در دراز مدت زندگي موفقي دارند داراي عشق رفيقانه بوده اند يعنع با وجود صميميتو شناخت و تعهد در كنار هم مي توانيد بهترين زندگي را داشته بهترين زندگي را براي خودتون بسازيد.

عشق طوفاني بدترين وناقص ترين و سطحي ترين عشق است و تقريبا در هيچ موردي بيش از چند سال دوام ندارد.

درين شب ها

درين شبها

كه گل از برگ و برگ از باد و باد از ابر مي ترسد

درين شبها

كه هر آئينه با تصوير بيگانه است

و پنهان ميكند هر چشمه اي سر و سرودش را

چنين بيدار و درياوار

توئي كه تنها مي خواني

تو باراني ترين ابري كه ميگريد

به باغ مزدك و زرتشت

تو عصياني ترين خشمي كه مي جوشد

ز جام و ساغر خيام

درين افاق ظلماني

چنين بيدار و درياوار

توئي تنها كه مي خواني

                                               شفیعی کدکنی

پرسش

آسمان را بارها

با ابرهایی تیره تر از این

                                        دیده ام

                                                اما بگو

                                                         ای برگ

در افق این ابر شبگیران

کاین چنین دلگیر و بارانی است

پاره اندوه کدامین یار زندانی است؟

                                                                                                           شفیعی کدکنی